Zie verder

Even terugblikken

In dit hoofdstuk zag je de vierde pijler van OOP: polymorfisme, letterlijk “meerdere vormen”. Een object van een child-type kan je bewaren in een variabele van het parent-type, en toch zijn eigen gedrag uitvoeren. Daardoor kan je een bonte verzameling objecten als één geheel behandelen, bijvoorbeeld in een List<Dier> of List<Minister>.

De kern op een rij:

  • Een referentie naar een child mag je toewijzen aan een variabele van het parent-type (upcasting). Dat gebeurt automatisch.
  • De variabele bepaalt wat je mag aanroepen; het echte object in de heap bepaalt welke override draait (late binding).
  • Late binding werkt enkel als de methode virtual of abstract is. Bij een gewone methode kijkt C# enkel naar het type van de variabele.
  • Dankzij polymorfisme kan je lijsten van het basistype vullen met objecten van child-klassen en die in één lus verwerken.
WaarschuwingValkuilen
  • Een variabele van het type Dier (of System.Object) kan enkel wat in dat type beschreven staat, ook al zit er een Varken in de heap. Wil je terug bij de child-specifieke zaken, dan moet je downcasten (zie is en as eerder in dit hoofdstuk).
  • Vergeet je virtual/abstract op de parent-methode, dan werkt polymorfisme niet zoals verwacht en draait gewoon de parent-versie.

Zoek de fout

Onderstaande C#-code wil dat elk dier zijn eigen geluid maakt. Wat loopt er mis?

internal class Dier
{
    public string MaakGeluid()
    {
        return "Een dier maakt geluid";
    }
}
internal class Varken : Dier
{
    public override string MaakGeluid()
    {
        return "Oinkoink";
    }
}

De methode MaakGeluid in Dier is niet virtual (of abstract), en zonder virtual mag je niet override’n. Deze code compileert dus niet eens. Maak MaakGeluid in de parent public virtual string MaakGeluid() (of abstract), dan zorgt late binding ervoor dat de Varken-versie draait.