Cyberboswachters
Deze cursus werd gemaakt met hulp van AI-assistentie. Sommige afbeeldingen zijn door AI gegenereerd.
Na dit hoofdstuk kan je:
Plots geraak je van overal in het gebouw op het netwerk. En zelfs erbuiten.
Een netwerkkabel heeft ingebouwde beveiliging: je hebt fysieke toegang nodig.
Met wifi ligt het bedrijfsnetwerk open in een straal van tientallen meters.
Rondrijden in de stad met een laptop die scant naar draadloze netwerken.
Extra aandacht voor netwerken met geen of zwakke beveiliging.
De term komt van wardialing, uit de cultfilm Wargames (1983).
Iedereen kan “zien” wat er door de lucht vliegt. Het medium is letterlijk de lucht.
Zonder beveiliging verbind je zomaar. Bij een kabel heb je fysieke toegang nodig.
De aanvaller zet zich tussen jou en het netwerk. Daarover straks meer.
Daarbovenop: rogue access points als backdoor en DoS op fysiek niveau.

Goedbedoelde werknemers plaatsen zelf een (goedkoop) AP bij om het bereik uit te breiden.
Eén zwak beveiligd AP tussen tientallen goed beveiligde: de aanvaller kiest het zwakste punt.
Bedraad werkt met CSMA/CD (Collision Detection). Botsingen in de lucht zijn niet te detecteren, daarom Collision Avoidance.
Op de nieuwe 6 GHz-band (Wifi 6E/7) is enkel WPA3 of Enhanced Open toegelaten.
In de 802.11-standaard zijn managementframes niet beveiligd. Geen CIA.
Ze regelen het beheer: verbinden SSID broadcasten netwerk verlaten handover
Overgenomen van bedrade netwerken, waar fysieke beveiliging volstond.
Valse “verlaat het netwerk”-frames → DoS.
MAC-adres spoofen → sessie overnemen.
Fake AP opzetten → MITM-aanval.
Eve spooft de wifi-sessie van Alice.

Met een Wifi Pineapple (Hak5) zet je zo een fake hotspot op.
Klassieker: een fake Telenet Wi-Free met een geclonede loginpagina. Elke login levert een wachtwoord op. (Wi-Free stopte in 2023, het trucje werkt nog op elke hotspot met loginpagina.)
802.11w / PMF beveiligt de belangrijkste managementframes met een integriteitscheck.
Een valse “verlaat het netwerk” wordt genegeerd: de aanvaller kent de sleutel niet.
Optioneel sinds 2009, verplicht in WPA3. Beacons en probes blijven wel onbeschermd.
Hoofdstuk 8, Authentication and privacy: 10 van de 528 pagina’s.
Dat loopt allemaal via de onbeveiligde managementframes.
SSID-broadcasting uitschakelen is snake oil.
Het SSID zit ook in een hoop andere pakketjes. Een wifi-hacker plukt het er zo uit.
Geen authenticatie: de client vraagt, het AP zegt “welkom”.
Challenge-response met de WEP-sleutel.
Whitelist van MAC-adressen. Niet in de standaard, wel bij veel fabrikanten.
Origineel geen mutual authentication: je kan zomaar verbinden met een fake AP.
Wie meesnift, ziet plaintext én ciphertext: een gekende-plaintextaanval. Oh ironie: open-system is daardoor veiliger.



Zelfde sleutel = zelfde keystream voor elk frame. Dat kan niet.
Een sleutel verlengen met een getal heet salting. Dat zie je terug in het hoofdstuk over authenticatie.
WEP encryptie.
WEP decryptie.
Kort na de eeuwwisseling geraakte je in bijna elk wifi-netwerk binnen, enkele jaren later zelfs in enkele minuten.
Streamcipher die geen sleutelhergebruik verdraagt.
Te klein en slecht gespecificeerd: weak keys en collisions.
Lineair: bitflip-aanvallen mogelijk.
Geen re-keying, geen centraal sleutelbeheer.
En een vijfde die alles versterkt: geen replay protection. De aanvaller mag pakketjes onbeperkt heruitzenden en gebruikt je netwerk als experimenteertuin.
Dezelfde keystream twee keer gebruiken bij een streamcipher is fataal.
\((p_i \oplus k_i) \oplus (q_i \oplus k_i) = p_i \oplus q_i\)
De sleutel valt weg. Ken je één plaintext, dan is de andere triviaal te berekenen. En \(k_i = c_i \oplus p_i\) geeft de keystream cadeau. WEP probeert dit op te lossen met de IV… maar ook dat gaat fout.
Fluhrer, Mantin & Shamir (2001): sommige IV’s zorgen voor sleutellekkage naar de keystream.
Implementaties: Airsnort WEPCrack
Twee pakketjes met dezelfde IV = dezelfde keystream.
16,7 mln
mogelijke IV’s (\(2^{24}\))
916/s
pakketjes bij 11 Mbps en frames van 1500 bytes
± 5 uur
en alle IV’s zijn op: collisions gegarandeerd
\[\frac{16.777.216}{916\;pakketten/s} \approx 18.302\;s \approx 5\;uur\]
Known plaintext injecteren.
Geen replay protection: de aanvaller laat een keystream byte per byte groeien.

23
mensen: dan is er al meer dan 50% kans dat twee dezelfde verjaardag hebben
~5000
pakketjes met een willekeurige 24-bit IV: meer dan 50% kans op een collision
Een CRC heeft geen sleutel: iedereen kan er een berekenen. Voor integriteit heb je een MAC nodig: een message authentication code, niet te verwarren met een MAC-adres (daarom zegt men bij wifi MIC). En CRC-32 is bovendien lineair:
\[CRC(m_1) \oplus CRC(m_2) = CRC(m_1 \oplus m_2)\]
Gevolg: je kan een pakket gecontroleerd aanpassen zonder de CRC te breken.
Het AP aanvaardt het frame omdat de ICV klopt, ook al is de inhoud rommel.
De bitflip aanval.
Corrupte pakketjes genereren gekende foutboodschappen.
Maandenlang dezelfde WEP-sleutel op alle apparaten. Een ontslagen werknemer is een potentieel lek, en admins vervangen sleutels manueel.
WEP is het perfecte schoolvoorbeeld van wat er fout loopt wanneer je zelf een crypto-algoritme ontwikkelt.
Bart Preneel, KUL/COSIC
Miljoenen WEP-apparaten in gebruik en dringend een oplossing nodig.
Tijdelijke oplossing. Werkt op bestaande hardware via een firmware-update.
De ultieme oplossing. Volledig nieuwe protocollen, nieuwe hardware vereist.
WPA is geen IEEE-standaard, maar een certificering van de Wifi Alliance (WPA2 = 802.11i).
Zowel WPA1 als WPA2 bestaan in twee modes.
| Standaard | Encryptie | Integrity | Auth & sleutelbeheer |
|---|---|---|---|
| WEP | RC4 | CRC-32 | Geen |
| WPA1 | TKIP (RC4) | Michael | PSK of 802.1X |
| WPA2 | CCMP (AES) | CBC-MAC | PSK of 802.1X |
| WPA3 | CCMP/GCMP (AES) | CBC-MAC of GMAC | SAE of 802.1X + PMF |
Personal = pre-shared key (PSK). Enterprise = 802.1X.
WPA1 is een wrapper rond WEP, met drie randvoorwaarden:
Miljoenen bestaande apparaten moeten via een update mee kunnen.
AP’s draaiden al op maximale capaciteit.
RC4 zit deels hardwired in de hardware.
Tegen het CRC-32-probleem (bitflips).
Tegen replay-aanvallen.
Per pakket, tegen weak keys in RC4.
Eigen sessiesleutel per client, geregeld ververst.
Cryptografisch sterker dan CRC-32: payload + Michael-sleutel + adres van verzender en ontvanger.
MIC generatie met Michael.
Twee foute MICs binnen de minuut? Aanval gedetecteerd!
Die noodrem is meteen een DoS: twee foute pakketjes en niemand geraakt binnen. Samen met de zwakke Michael en de Beck-Tews-aanval (2008) werd TKIP in 2012 afgevoerd.
24 bit
de IV bij WEP
48 bit
de IV bij TKIP: de TKIP Sequence Counter (TSC)
En een strikte volgorde: een pakket met een lagere IV dan het vorige wordt geweigerd. Dat houdt replay-aanvallen tegen.
Key mixing proces.
WPA1 in volle glorie: een wrapper rond WEP.
WPA1-Personal kraken via de handshake: coWPAtty Aircrack
Eindelijk geen streamcipher meer. WPA2 combineert twee AES-modes:
Encryptie: blokken onafhankelijk van elkaar.
Integriteit: berekent de MIC.
Samen: CCMP, Counter Mode Cipher Block Chaining Message Authentication Code Protocol.

Voor er data versleuteld wordt, leiden client en AP een verse sessiesleutel (PTK) af uit een gedeelde PMK.
Twee nonces = elke sessie een andere sleutel. Onthoud: gaat bericht 4 verloren, dan stuurt het AP bericht 3 opnieuw en installeert de client de sleutel nog eens. Hier ging KRACK spelen.
Iedereen met de passphrase (die ook de handshake van een ander opvangt) kan de data van andere gebruikers decrypteren.
In enterprise mode is dat onmogelijk.
WPA2-Personal is ook altijd al te kraken via een offline dictionary-aanval op de gesnifte handshake. Sinds 2018 (PMKID) zelfs zonder verbonden client. Kies een lang, willekeurig wachtwoord.
De Belgische onderzoeker Mathy Vanhoef vindt een fout in de 4-way handshake (niet in AES).
Exact de fout van WEP (probleem 1), nu in AES-CTR. Patchbaar, dus WPA3 is géén noodreactie.
De les van WEP was nooit “RC4 is slecht”, maar “hergebruik nooit een keystream”.
Twintig jaar later dook diezelfde fout op in WPA2, met een veel beter cipher. Een sterk algoritme kiezen is niet genoeg: je moet het correct gebruiken.
Verplicht voor elk nieuw Wi-Fi CERTIFIED-toestel sinds juli 2020. ≠ Wifi 6 (dat is snelheid, 802.11ax).
Diffie-Hellman met het wachtwoord: offline dictionary wordt online.
Oude opgenomen trafiek blijft veilig, ook als het wachtwoord later lekt.
Geen deauth-floods meer (802.11w).
Publieke hotspot, maar iedere client een eigen sleutel. Aparte certificering. Authenticeert het AP niet: een evil twin blijft mogelijk.
Op de nieuwe 6 GHz-band (Wifi 6E/7) is enkel WPA3 (of Enhanced Open) toegelaten.
Elders draait vaak transition mode (WPA2 + WPA3 samen). Handig, maar een aanvaller kan een toestel dan naar het zwakkere WPA2 downgraden.
Side-channel in SAE: wachtwoord toch te raden. Downgrade in transition mode.
Fouten in fragmentatie/aggregatie, deels al sinds 1997 (WEP t.e.m. WPA3).
De netwerknaam wordt niet altijd geauthenticeerd: verbinden met een ander netwerk dan getoond.
Vier keer dezelfde Belgische hoek.
Iedere gebruiker een eigen account en eigen sleutels. Je gebruikt het elke dag: eduroam.
Het AP is enkel een doorgeefluik naar de RADIUS-server. Je plugt er een EAP-methode in.

TLS-handshake met een certificaat aan beide kanten. Veiligst.
TLS-tunnel met servercertificaat + username/wachtwoord. Wat eduroam meestal gebruikt.


Je login reist via RADIUS naar je eigen instelling, veilig door de TLS-tunnel.
Maar: valideert je toestel het servercertificaat niet, dan oogst een evil twin (“eduroam”) je wachtwoord.
Daarom: eduroam CAT / geteduroam gebruiken, nooit “certificaat niet valideren”.